Op zaterdagochtend 3 februari rijden we met 5 man richting het bosrijke gebied ten oosten van de Maas in de omgeving van het Franse Monthermé. Het weer is goed voorspeld en we hebben er zin in. Dit wordt niet alleen mijn eerste barre midwintertocht, maar ook mijn eerste bivak ervaring. Vanaf de verzamelplaats gaan we met rond de 20 deelnemers aan dames en heren op pad en al snel omhoog. Hierdoor raak je goed opgewarmd en ontdek je dat je eigenlijk veel te warm gekleed bent. Best lastig om te bepalen wat comfortabel is tijdens het stijgen en dalen. Binnen de groep wordt nog wel eens van trui, shirt of jas gewisseld en gaan mutsen op en weer af.
Van het voorordeel dat je met een groep geen groot wild tegenkomt, wordt het tegendeel bewezen als een groepje everzwijnen tussen onze groep door de benen neemt. De reputatie van een dreigende houding maken ze deels waar. Het is indrukwekkend hoe ze met hoge snelheid de berg op en er vandoor gaan.
Het mooie weer doet niet vermoeden dat het een barre midwintertocht betreft. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het negeren van paden en het doorkruisen van riviertjes en waterrijke gebieden. En dit alles met een flinke rugzak met hierin eten en drinken voor 2 dagen, kookgerei, extra kleding en natuurlijk bivakzak en slaapzak. Met uitzondering van één (Eelco), die koos voor een multifunctionele mantel/cloak en vele handige zakjes, zie ook “Zorro” op de foto’s.
De groep is mooi homogeen, waardoor het tempo hoog ligt en het voor mij vaak stevig aanpoten is.
Toch is er ook voldoende tijd om nog van de natuur te genieten. En zien we ook nog een hertje wegschieten.
Een beetje luxe in de vorm van een picknick tafel wordt benut om weer krachten op te doen voor een volgend topje, waar ook weer op elkaar wordt gewacht.
Rond 16:00 uur wordt een valeitje uitgekozen als bivakplek. Beschut voor de wind en voorzien van stromend water is dit een mooie plek om het kamp op te zetten en het kampvuur aan te steken.
Individueel of in groepjes wordt er gekookt.
Opwarmen aan het kampvuur.
Sterke verhalen, sterke drank en sterke nootjes doen de ronde aan het kampvuur. Door de heldere lucht is het flink afgekoeld, maar hier is het nog behaaglijk.
De volgende ochtend staat de rijp op bomen en bivakzak. Eten, inpakken en weer op pad!
Met het oversteken van een brug laten we een stukje bewoond gebied achter ons en “duiken” we steil het bos in.
Even bijkomen van een steile klim en dan weer verder.
Omlaag naar een riviertje en dan weer flink omhoog.
Even wachten bij het volgende riviertje, oversteken ..
Voorpret? En nog een kleine rustpauze voordat we een laatste stukje waterland in zullen gaan.
Sneeuwkettingen waren overbodig, zo hard zijn we niet gegaan en dat hertje is inderdaad voorbij gekomen.
Ik vond het een mooie en afwisselende tocht en een prima ervaring. Iedereen bedankt voor de gezelligheid en Wim bedankt voor deze mooie tocht. Ondanks mijn blaren denk ik dat ik volgende jaar weer mee ga!
